نظامی گنجوی شاعر بزرگ نیز پندی برای ما بر جای گذاشته است :هرکه آید درین سپنج سرای بایدش باز رفتن از سرپای
در وی آهسته رو که تیز هشست
دیر گیر است لیک زود کشست.
فردوسی از طرف بوذرجمهر فیلسوف می فرماید:
در این روزگار فانی کسانی که پر دانش تر و آگاه ترند عذاب و درد بیشتری را تحمل میکنند.
این سخن نیز در بسیاری از زندگی بزرگان دیده شده است.
سنایی غزنوی می فرماید :
ایا سرگشته دنیا مشو غره به مهر او
که بس سرکش که اندر گور خشتی زیر سر دارد
طمع در سیم و زر چندین مکن گردین و دل خواهی
که دین و دل تبه کرد آن که دل در سیم و زر دارد .
در چنین روزگار بی اعتباری آیا نیک نیست که از تک تک لحظه های زندگی به نیک ترین روش ممکن بهره ببریم و نامی پسندیده از خویش بر جای گذاریم؟...
منابع مورد استفاده: ادبيات جاودانه و گفتگوي ادبي