متفکر چیزی را می پرسد که اراده اش آنرا می طلبد.

 

متفکر چیزی را می پرسد که اراده اش آنرا می طلبد و امکان تغیر و تحول را

در آن می بیند.

هر چیزی را هر کسی را هر اجتماعی را و هر تاریخی را مورد سوال قرار می دهد حد ومرز و افق ندارد . متفکر حد وحدود نمی شناسد .دور هر چیزیکه برای او دیوار کشیده شده است می رود و دیوار ها را و حصار ها را خراب می کند .به اعتقاد او هر چیزی افق باز دارد نه حدود وحصار .این دیوار تعریف آن چیز است و آن چیز با این تعریف تمام شده است و محدود شده است . کسانی که به دور خود حصار می کشند و محدود اند از همه چیز می ترسند و با اضطراب زندگی می کنند.با این کار خود را زندانی و ضعیف کرده اند. دور هر باوری و خرافه ای دیواری عظیم کشیده اند به کسی هم اجازه اظهار نظر نمی دهند اینان خدارا هم در حصار افکار خود محصور کرده اند تا از اذیت و آزار سوال کننده گان در امان باشد .اورا هم در زندان خرافات و توهمات خود زندانی کرده اند .باور های غلطی که در مورد خدا هم دارند هم اورا

بدون خاصیت کرده است واز خدا موجودی ضعیف و ترسو ساخته اند وقیم و مدافع خدا هم شده اند .خدائی که با افکار پوسیده خود برای خود آفریده اند .مگر خدا قابل تعریف در افکار کوچک ماست .

این تعریف از خدا دقیقا خدارا عاجز نشان دادن است و خدای جبار و خدای متکبر به چه درد جامعه می خورد ؟به چه درد متفکر می خورد؟ که نمی تونه اون رادر فکرش مورد سوال قرار بده ؟ هر چی میشه می گند خاست خداست مگر این خدا مثل شما مرض دارد که همه چیز را تقصر او و به گردن اون می اندازند ؟ما باید این خرافات را از اذهان محو کنیم که خدا این چنین جبار است و در هم کوبنده است.خدا در انحصار ما نیست ما هم در انحصار او نیستیم. چون او قابل تعریف و شناخت ما نیست ما نمی تونیم اورا بشناسیم ؟ اگر غیر از این باشد اون خدا دیگر اون خدای نامتناهی ما نیست . اون خدای ساخته ذهن من و شماست و قابل تعریف و دست نشانده ما .خدای لولوی سر خرمن هاست .خدا محدودیت و افق بردارنیست خدا حد ومرز ندارد .شناخت خدا افق معرفت اوست .