میراث عالم تا ابد باقی است

چكيده ي سخنراني دانشمند و محقق تاريخ  مرحوم آقاي سيد. مرتضی جزایری رحمت اله علیه  كه از

 روي نوار با ويرايش تقديم حضور شما ميگردد. از تمام كساني كه  

در اين مورد صاحب نظرند خواهشمند است هرگونه نظري دارند  

آن را به سايت ارسال فرمايند

 

۱. اين موضوعي كه در باره اش بحث ميكنيم موضوع كهنه ايست. منظورم بحثي است كه راجع به تاريخ                                                                  ميكنم .                                                                   

تاريخ گذشته قابل نقد است چون نقل شده و ميشود، اقوام و ملل براي زنده كردن غرورهاي ملي و بخشي به خاطر زيربناهاي فرهنگي ، گذشته ي خودشان را با آب                                                                                 

و تاب نقل ميكنند. ولي از نظر جوامع اسلامي مهمترين نقلها نقلهاي مذهبي است.                                                                                         

شما اگر تورات را بخوانيد يك مجموعه ي نقلي است. از اول تا آخرش يك مجموعه ي                                                                                      

نقلي است. اگر انجيل را هم بخوانيد (اناجيل مختلف را ميگويم) يك مجموعه ي نقلي                                                                                               

است. نامه هاي پولوس و نامه هاي پطرس همه مجموعه هاي نقلي اند.                                                                                                

در تاريخ اقوام و ملل نزاعي صورت نميگيرد خواه شما تأييد كرده باشيد يا تكذيب. از                                                                                           

كمبوجيه ، از كوروش ، از خشايارشاه.اين دعوايي نبوده .فرضا هم دو نفر مورخ نظر  

مخالف هم ديگه داشته باشند حد اكثر اين است كه اين يك رساله يا مقاله يا نظريه ا 

ي ميدهد و آن ديگري را رد ميكند. ولي در مورد نقلهاي تاريخي كه به تصاوير مذهبي  

شكل ميدهد اينطور نيست. جنگها راه مي افتد، خونريزيها ميشود، ... غوغا ميشود.   

خوشبختانه در حال حاضر مذهب و دين در درجه ي پانزدهم قرار گرفته يعني ديگر  

كسي اهميت به اين كه كسي چه باوري داشته باشد نميدهد. و الا اگر ما به  

دويست سال پيش برگرديم مذهب كه سهل است بين فرقه هاي مختلف هم جنگ و  

خونريزي بوده. يعني بين اخباريون و غير اخباريون جنگها شده. (دو فرقه هستند در  

اسلام) توي شوشتر، حيدري ها و نعمتيها با هم جنگها داشته اند و همديگر را  

ميكشتند. (دو فرقه هستند در اسلام)در تبريز شيخي و بالاسري با هم جنگ

 

داشتند.                                                                                                    

مهم در نقلهاي تاريخي اين است كه تصاو یر نقلهاي متخالف دودستگي ايجاد  

ميكند.اين دسته هواداران آن دسته را ميكشد و آن دسته هواداران اين دسته را 

ميكوبد.                                                                                     

اديان سامي. ادياني كه اين طرف اقيانوس هند قرار گرفته اند اينها همه شان نقليند.  

اديان آريايي هم همه اش استوره است. اينها را شما نميدانيد يعني آن بخش اصلي  

در اوستا گاتاهاست كه استوره هاي زرتشت است مال هندوهاست، آن هم مشتي  

استوره است كه اظهار عشق به خداي شيواست.                                

به اين ترتيب من با اديان آريايي كار ندارم گو اين كه در اين بحث سراغ آنها هم  

ميروم.ولي فعلاً كاري به آنها نداريم. به اين طرف كار داريم كه مجموعه ي ذهنيتهاي  

ديني در جامعه ي يهود بر نقليات تورات استوار است و نقليات تورات يك متن  

تاريخيست و مجموعه ي ذهنيتهاي جامعه ي مسيحيت در فرقه هاي مختلفش  

مثل كاتوليكها وپروتستانها و ارامنه و همه ي فرقه هاي آن بر نقليات اناجيل استوار  

است كه يك مشت نقل است.                                                                   

جامعه زمان را فردوسی چگونه می دیده ؟

اندیشه نیک و جامعه ساز فردوسی

 

جهانيان بدانندكه ماركسيست ها و كمونيست هااين انديشه جامعه ساز(همسان بودن) را از فرهنگ بزرگ ايران زمين ربوده وبا دگرگوني هائي نه به شايستگي مرامنامه اصلي ايرانيش آنرا بنام خود ثبت كرده اند                                                                
همي گفت هر كو توانگر بود                تهي دست با او برابر بود
نبايد كه باشد كسي بر فزود                 توانگر بود تار و درويش پود

 ودر عصر نوشيروان بزرگ سخن بزرگمهر دانا نيز تا به آنجا ميرسد كه ميگويد:                          

نبايد كه خسبد كسي دردمند                                كه آيد مگر شاه را زو گزند

هرانکس که باشد به زندان شاه                           گنهکاریا مردم بی گناه

بفرمان یزدان بباید گشاد                           به زند اندران اینچنین کردیاد

گنه كرده را پند پيش آورم                                چه ديگر كند ، بند پيش آورم

ودردوران شاهنشاه بهرام گور نخستين گامهاي يك پادشاهي آزاد و سوسيال برداشته شد:

                      كسي را كه درويش باشند نيز                           زگنج نهاده ببخشيم چيز      
           كسي كو بميرد نباشدش خويش                   وزو چيز ماند ز اندازه بيش
           بدرويش ببخشم نيازم به گنج                      نبندم دل اندر سراي سپنج

در روزگاران جمشيد شاه بزرگ اين فرمان بسيار بها مند براي درمان رايكان صارد شد:
              پزشكي و درمان هر دردمند                در تندرستي و راه گزند

نباید که یابد تهی دست رنج                 که گنجور و رامش بتوزد ز گنج

جهان سر بسر در پناه من است                  پسنديدن داد راه من است
گشاده است با هركس اين بارگاه                     زبدخواه و از مردم نيكخواه

اگر راي دهنده رأيش را به نادان بدهد دولت را كه زندگي خود او بخشي از آن دولت است سرنگون خواهد نمود ، و به هيچ وجه نبايد به نا آگاهان و بيخردان راي دهد                                                      

بنادان اگر هيچ راي آورد                              سر تخت خود زيرپاي آورد

کی دعا گوی گریبان جهانم است؟ (قسمت4)

 (ادامه مطالب از کامنت قبلی )ادامه سخنرانی گهر بار استاد مرحوم حجت  الاسلام سید مرتضی جزایری رحمت اله علیه

 كتابي نوشته شده به وسيله ي يه شخص ايراني به نام

مرد نامتناهي. اين رو شخصي نوشته كه اون خودش

نامتناهي بوده. يه مرد مسيحي هم به نام جورج

جورداق هم كتابي نوشته در تحليل شخصيت علي به

اسم( صوت العدالت الانساني). اين تحليل شخصيت به

يه معنا بالا بودن سطح گوينده و شنونده رو داره نشون

ميده و معلوم ميشه كه انسان بايد دل به گرو اون كسي

بده كه از خودش برتره. سعدي هم يه غزلي داره كه :

 

 

 

پرده بردار كه بيگانه خود اين روي نبيند،

     تو بزرگي و در آئينه ي كوچك ننمايي.

 تا انسان در خودش بزرگ

 

نشه به بزرگان راهي پيدا

 

نميكند.

 اصلاً امكانش نيست. مثلاً بچه حد فهمش در بزرگي اينه كه زور باباش از اون بيشتره. زيادتر از اين نميفهمه. ولي كم كم كه بزرگ

ميشه تو خودش، ميفهمه كه بزرگي يعني چي.

من مقايسه كردم بين شخصيت علي بن ابي طالب و

زرتشت و عيسى بن مريم. تصور نكنيد بدون حضور

اضداد امكان نمود چهره هاي برتر اصلاً ميسر است.

علي بن ابي طالب در زمان خودش همه ضدش بودند،

همه جور ضدي كنارش ايستاده بود، (يه كسي هي به

شيطون نفرين ميكرد. يكي ديگه اومد بهش گفت اگه

اين شيطون نبود تو كار خوب ميكردي؟ يا اگه شيطون

نبود تو راهي به خوبي پيدا ميكردي؟ تو كه انساني

حسد نميكردي؟ دروغ نميگفتي، تكبر نميكردي؟)

هر كسي بخواد به هر اندازه اي به خوبي برسه بايستي

از ضد اون خوبيها عبور بكنه و اين توان عبور از

اون رو پيدا بكنه. كه اگه اين كارو كرد ميتونه به

خوبي برسه. و الا الاغ همون انسانه كه شيطون نداره.

شتر هم همون انسانيه كه حسد نميكنه، تكبر نميكنه،

دروغ نميگه،. والسلام

سخن رانی مرحوم  استاد مرتضی جزایری رحمت اله علیه

گشوده شدن در معرفت ؟

(ادامه  کامنت قبلی)سخنان گهر بارمرحوم حجت الاسلام سید مرتضی جزایری رحمت اله علیه 

 آدمي كه درش خاصيت وفا است وقتي

 به يه جفاكار برميخوره نميدوني چه جوري برآشفته

ميشه. (من خيلي تو باطنم از خودم شرمنده ام كه اين

 حرف رو دارم ميزنم ) امام شخص نيست.

 گر دولت وصالت خواهد دري گشودن،  

 سرها بدين تخيل بر آستان توان زد.

شد رهزن سلامت  زلف تو زين عجب نيست ،

گر راهزن  تو باشي صد كاروان توان زد.

 آدم با خودش كه بجنگه ، با بديهاي خودش كه

 بجنگه، اون وقت ميفهمه ارزش خوبيهاي واقعي

 توي عالم چيه. آدم تصور ميكنه كه امام يعني كسي كه

 نماز زياد ميخونه، روزه زياد ميگيره، غذا كم ميخوره،

 والّه اين كارها خيلي آسونه. خيليها ميتونند بكنند. اما

 اين كه امام نيست.

نه هركه چهره برافروخت دلبري داند،

    نه هركه آينه سازد سكندري داند.

امام اوني نيست كه از غيب خبر ميده، چون اوني كه

آينه ميسازه از غيب هم خبر ميده.

اين بسيار قيمتي است تو عالم كه كسي بتونه به امام

توجه كنه و معناي توجه كردن هم در خيال نيست.

معناي توجه كردن به امام اينه كه بتونه در اوج خودش

اون رو ببينه. تصور نكنيد كه رسيدن به اين حقيقت كه

انسان يه موجود بي هدفه توي اين عالم، تصور

درستيه. من خيلي حرفهارو ميدزدم و ناقص ميگم.

چاره اي هم نيست. انسان يك موجود بي هدفي تو اين

عالم نيست و هدف انسان هم همون امامه. هر كس

درش ذره اي از صفات حق متجي باشه به اون نقطه

اي متصل ميشه كه هيچ نقص و خطوري در آن نيست.

حالا اسم اين رو يه چيز ديگه اي گذاشتند. نميدونند،

خبر ندارند. حالا كم كم داره اين بحث اوج پيدا ميكنه،

كم كم معلوم ميشه كه جنگ، جنگ لفظ و شخص

نيست. تشيع به معناي واقعيش اينه كه شيعه، يه موجود

هدف داريه. هم در خودش و هم در عالم. و اين بدون

تربيت امكان پذير نيست. و براي همين كه بخواد

خودش رو تربيت بكنه بايد به اون امامش و الگوش

 توجهش رو جلب بكنه تا به اون اوجي، كه بايد، با

امامش برسه. و هم هركه درش قطره اي از درياي

 بيكران صفات حق متجلي باشه اين عاشق امامش

 ميشه. كه هر كه در رحم هست مشتاق ،اون رحم

مطلق است. هركه در تواضع است، مشتاق اون

 تواضع مطلق است. بدون اين كه هيچ تكيه اي به

 فرموده ي رسول داشته باشه تشخيص ميده. 

 

(ادامه مطلب  در کامنت بعدی یا اینده )

پست اینجا مرحوم جزایری چی گفته ؟ (قسمت 3)

(این مطلب دنباله کامنت قبلی است )  ادامه سخنان گهر بار استاد مرحوم  حجت الاسلام سید مرتضی جزایری رحمت اله علیه . 

 

اصلاً مشكل بودن اين كار اين جوري

 نيست كه ما بخواهيم مثل نماز خوندن به صورت

 قراردادي عادت كنيم اونو انجام بديم. يه ماه به ما

 گفتن روزه بگيريد و گرفتيم. يه وقتي به ما گفتند نماز

 بخونيد و خونديم. به ما ميگن بريد زيارت و رفتيم.

 ميخوام كه ترتيبي بدهند كه اين وسايل آمد و شد راحت

رو بردارند. از  اين مجموعه ي كساني كه به زيارت

ميروند چند نفر ديگه فكر ميكنيد خواهند رفت؟

آدم هيچ نميدونه كه وقتي امام ميگن يعني چي؟ چون به

اين آسوني حتى توجه كردن به مردم صالح تو عالم

ممكن نيست. تا برسه به اين كه كسي بخواد به امام

توجه كنه. ما خيال ميكنيم كه همين كه اسم شخص رو

دونستيم ميتونيم بهش نزديك بشيم.

تو كز سراي طبيعت نميروي بيرون، 

   كجا به كوي حقيقت گذر تواني كرد؟.

دونستن اسم چي به من و شما ميده؟ اين زمان ميبره

 تا انسان كم كم به اين حقيقت متوجه بشه كه نه خودش بي

 هدف تو اين عالم آفريده شده و نه عالم بي هدف آفريده

شده. و هدف در انسان پيدا كردن، و اتصال به امامه.

بخواد يا نخواد انسان به اوني كه از خودش در هر

صفتي كه برتره، به هر كسي كه هدف داره متصل ميشه. 

حضور معاني درباطن از يك طرف ايجاب ميكنه قبول

و پذيرش تربيت رو. و از طرف ديگر انسان رو مكشد

به طرف آن انسان برتر.

مذهب عاشق ز مذهبها جداست،

    عشق اسطرلاب اسباب خداست.

 تو اين حرف ميخواد بگه كه فرقي بين ذهنيتهاي خيالي

  ديني در طبقات مختلف نيست.  هر كس تو عالم بخواد

 تو خودش خوب باشه به اون نقطه ي اوج ميخواد

خودش رو متصل كنه.   در فرم قراردادي حالا اگه

بهش بگن مسلمون، ميخوان بهش بگن كافر، ميخوان

بهش بگن مسيحي، فرقي نميكنه. اين انسان عبور كرده

از مقاطعي و كم كم اين حرف درش تحقق پيدا كرده.

ميخواد به زبون بگه يا نگه.

 كه هر دل كه، دگرگون شد از ناله ي بلبل ، در دامنش

 آويز كه در وي خبري هست.

 اگر هر كسي بيرون از اين شكلهاي بنده و جناب عالي

كه قبله مون كعبه ي معظمه است، ولي يه دسته اي

 قبله شون اين نبود، و اين رو فهميديم كه اون آدم شكوفا

شده، در صفات حق در درون وجودش، اين همون

 انسان برتريه كه ما دنبالش ميگرديم. همه ميدونيم كه

 بدون تربيت و مربي امكان اين شكوفايي در كسي

 نيست. و هم اين موجود تسليم اون نقطه ي برتر خودشه.

 بنده يه دفعه ادعا كردم هر كس تو حقيقته،( براي اين

 كه كم كم انسان روي زمين اين رو ميفهمه كه خوب

 بودن و آدم بودن يك حقيقته توي اين عالم.) و هر كس

 بخواد يا نخواد تسليم اون كسي ميشه كه از خودش

 برتره.بنا بر اين در همه ي عالم شيعه ي غير علي بن

 ابي طالب نميتونيد پيدا كنيد. نميتونيد شما حتى يك نفر

 رو پيدا كنيد كه سهمي از اين معاني در درونش باشه و

 اين شخص مشتاق اون نقطه ي برتر نباشه. شما توي

 رحم بياييد، مگه ميتونيد با يه كسي كه داره بي رحمي

ميكنه سازگار بشيد ؟ آدم رحيم وقتي ببينه يه كسي

 داره به يه عاجزي ظلم ميكنه نميدوني چطور

 برآشفته ميشه.

(مطلب ادامه دارد  در کامنت بعدی یا آینده )

جزایری رحمت اله علیه چه گفته ؟چرا رحم ها ( قسمت 2)

ادامه سخنان گهر بار استاد مرحوم حجت الاسلام  سید مرتضی جزایری رحمت اله علیه

پس دعوا سر اين نيست كه مامون خلافت بكنه يا علي

 ابن موسي رضا ، حسين باشه يا يزيد،اين كه يك

 دعواي شخصي ميشه،اگر ما اين طور تصور كنيم اين

همان خواست يزيد است ،يزيد هم تصور مي كرد كه

 حضرت سيدالشهدا هم منظورش اينه كه  قصد داره

 حكومت كنه،بجاي يزيد.

 اگر از صفحه روزگار، شمر را بردارند، ديگه از

 حسين اسمي مي ماند.

 اگر از دشمنان علي هيچ اسمي نباشه ديگه از علي

اسمي باقي مي ماند.

پس وجود جمله اشيائ به ضدشان است.اگر نور نباشه

تاريكي معنا پيدا مي كنه.پس اين عالم هدف دار آفريده

شده است ومن در خودم هدف دارم،بدون هدف نه من

 ونه اين عالم آفريده شده است.و پي بردن به اين معنا

 آدم را به دوچيز رهنمائي مي كنه، يكي اين كه ما

 دراين عالم دنبال تربيت خودمان بايد بريم و از

 استعدادهاي درون خودمان با داشتن مربي استفاده كنيم

 و آنها رو شكوفا كنيم و تا آن هدف را  در خلقت دنبال

 كنيم،دوم اينكه توي اين عالم يه انسان برتري هم

هست ،كه مگر انسان هائي كه توي آن جامعه  وحشي عرب،

اون زمان بودند مگر اين درك را داشتن .

 معناي امام رفته رفته در اون جامعه پيدا شده، واين

پس از قرن ها كم كم در انسان ، اين معنا نقطه اوج

 روحي اش ، اينه كه اين عالم بدون هدف نيست .عده

 اي ميگن كه اين چيه ما هرروز صبح از خواب پا

 ميشيم اصلاح مي كنيم ، لباس مي پوشيم مي ريم سر

 كار،شب بر مي گرديم مي يائيم خونه اين هم شد

 زندگي اين چيه ديگه.واقعا حرف درستيه،اگر هدفي در

 كار نباشه اين زندگي خيلي چرنده . پس توجه به هدف

 انسان رو به اين واقعيت رهنمون مي كنه كه اين عالم

 بدون امام ورهبري كننده نيست .    

  امام توي اين معنا كه بعدازقرون انسان كم كم بهش

 نزديك ميشه حقه ،  نه اون كسيه كه به شكل، اوسطوره

است و ما از اون انتظار معجزه داريم.چون اگر دنبال

اون جور امام ها بوديم در هند خيلي زياد هستند آ دم

 هائي كه به قطار ميگن حركت نكن، حركت نمي كنه

 ميگن حر كت كن حركت ميكنه.در تمام دنيا كساني

 هستند كه اينها عادت دارند بر اثر رياضتي كه ميكشند

 خودشون رو از زمين بلند ميكنند. ولي امام اونه كه

 بياد تو غضب و غضب نكنه. تمام شرايط براي حسد

 جمع بشه و حسد رو به  كار نگيره،تمام شرايط براي

 تكبر وله كردن طرف رقيبش، براش مهياست، ولي اين

 كارو نكرده،كي مردش اين كارهارو نكنه ؟من كه

 مردش نيستم. يه عمري ميشه روزه گرفت ، يه عمري

 ميشه نماز شب خوند. ولي كي مردشه نكنه،همه شرايط

جمع شده كه شخصيت رقيب رو ببره واونه از همه

چيز ساقط كنه وتمام عمرش اون پدر اين را در آورده

 وتاتوانسته در حق اين بدي كرده،حالااين با يك كلمه

 مي تونه پدرش رو در آوره ومي تونه تمام آبروي اون

 را ببره، ولي اين كار رونكرده.

 آدم تا در فكر اصلاح خودش نيفته نميفهمه اين

چقدر مشكله.

 

(بقیه این سخنان در کامنت اینده  بالا یا پائین  فرقی نمی کنه )

دعا گوی گریبان جهانم

حافظ ميگه: دعاگوي غريبان جهانم.

 

بعد هرچي تهديد كردند كه حضرت رو از بين ببرند و

آخرش اونو كشتند. حكومت افتاد دست كي؟ درست

دست نقطه ي مقابل افتاد. و مردم با اون خيلي

سازگارتر بودند. و ميدان جعل حديث يه ميداني بود كه

همه از هم سبقت ميگرفتند. حالا حديث بود كه جعل

ميشد حتى در مقامات ابوسفيان.

شما نگاه كنيد كسي اومد جاي علي نشست كه در طول

دعوت 23 ساله ي پيامبر كه 13 سال در مكه دعوت

ميكرد و 10  سال هم در مدينه، اين شخص تا سالهاي

آخر فوت پيغمبر با رسول الّله در جنگ بوده. و سال

آخر اومده اظهار اسلام كرده. اين شده جانشين رسول

الّله. من نميدونم ، آقا چقدر حديث در مدح و ثناي اين

مرد  جعل كرده اند. و چقدر در مذمت علي و امام

حسن و سيد الّشهدا حديث جعل كرده اند. و سعي كردند

كه مقاومت اونهارو در برابر اين درنده هاي وحشي

سياسي، قلم داد كنند. دو دسته بودند كه با هم ديگه جنگيده

بودند و اين دسته اون دسته رو از بين برده بود. كار

سيد الّشهدا رو اين جور نشون داده بودند. و شما

نميدونيد كه اين انسان متعالي چه انقلابي در جامعه ي

بشريت از خودش نشون داد. هيچ كس از مردم

سرشناس اون روز اين كار رو پذيرا نبودند. براي

همين هم با يزيد بيعت كردند. حتى بچه هاي عباس،

عموي پيغمبر هم با يزيد بيعت كردند. ولي اين آدم به

تمام معنا گفت من با اين آدم ظالم و جائر بيعت نميكنم.

خودم رو در اختيار اين نميذارم. قبلاً عرض كردم كه

بخشهاي فرهنگي اينها يه جور كششي به طرف علي

بن ابي طالب داشتند. از جمله ي آنها يمن بود. ميبينيد

كه همه شون شيعه هستند. منتهى شيعه ي زيدي هستند.

حضرت فكر كرد كه من بهترين راه برام اون است كه

برم به عراق كه از نظر فرهنگي، فرهنگ بالاتري

داره و هم همجواره با ايران. هم 4 سال پدرم در اين

كشور حكومت كرده بنا بر اين شخصيتهاي اين ش

يك جور ارادت و آشنايي هم نسبت به علي داشتند.

ناچار حركت كرد و اومد.  در حالي حركت كرد ،عليه

يزيد كه هيچ اثري از قرآن توي اين جامعه باقي نمانده

بود. (كاري به نماز خوندن و دور هم جمع شدن و

قرآن خوندنشون نداريم) اصلا اثري از معنويات قرآن

نبوده هر چي بوده  كارهاي فيزيكي بوده. هيچ اثري نه

از معنويت رسول الّله بوده و نه از قرآن بوده فقط

حديث بوده كه جعل ميكردند و ميساختند و نقل

ميكردند. براي همين هم كتاب 23 ساله را عليه آن

حضرت نوشتند. تازه اين كتاب موقعي نوشته شده كه

بيشتر احاديث صحيح رو نقل كردند. و اين كتاب از

روي اون احاديث، آن چهره ي ناپسند رو از رسول

الّله نشون ميده همه اش مال حكومت 20 ساله ي

معاويه است كه نه تنها از علي هيچ اثري نبوده، بلكه

حضرت رو در تمام منابر، و نماز جمعه ها لعنت

ميكردند.  هيچ ايراني حق نداشته در هر حدي از علم

ودانش كه بوده ، كاره اي بشه.و در منصبي از

مناصب حكومتي قرار بگيره.  عرب وحشي آدم خوار

حكومت دست اينها بوده. اين انسان متعالي گفت: من

دستم رو تو دست شما يا نماينده ي شما نميذارم. اين

شخص كه در اين حد از انحطاط اخلاقي است .

 حضرت با اين كارش ياد پدرش علي و جدش رسول

الّله را براي هميشه در اين فرهنگ به تدريج ولي

خيلي زمان برده تا اين فرهنگ معنوي و ظرافتهاي

احساسي را به انسانهاي امروزي  منتقل كرده.

شما فكر نكنيد كه اروپاييها كه امروز بهشون ميگن

متمدن ترين آدمها، در 200 سال پيش اينها اولين

مستراح در كاخ بكينگهام ساختند. اون هم در زمان فتح

علي شاه قاجار بوده. به تقاضاي ايلچي فتح علي شاه

قاجار اولين حمام در پاريس ساخته شد. كاخ ورساي

معروف هم هنوز مستراح نداشته.

با اين اعمال حضرت نشون داد كه ميشه جلوي حاكم

ظالم ايستاد. و همه چيزش رو توي اين ايستادن داد.

خيلي متأسفم كه اون چيزي رو كه بايد براي مردم

توضيح بدم نميتونم. و متأسفانه هيچ كدوم از گوينده ها  

اين حقيقت رو براي مردم توضيح نميدند. 

وسعی ميكنند فقط مردم رو بگريونند. ولي اين يك حقيقته. كه  

اگر شما حضرت سيد الّشهدا رو از تاريخ روي زمين

 برداريد ديگه هيچ نشوني نه از علي بن ابي طالب  

ميبينيم و نه هيچ نشوني از رسول الّله و نه مجموعه ي

 معنوي قرآن. تمام تاريخ اسلام را با خون خود و  

يارانش تجديد بنا كرده بر پايه ي بسيار محكم و

 استواري كه غير قابل شك و ترديد و پاينده و

 جاودانيست. و فرهنگ شهادت، ايثار، جوانمردي،  

گذشت، درست بودن ، سربلند زيستن، شرافت،  

انسانيت، وفاداري، را جاودانه و بناي مستحكمي را

 نهاد كه امروز ما آن را داريم تحليل ميكنيم.  

 در يك آزمايش كوتاه انسان مي تونه بفهمه كه شخصيت  

هاي اخلاقيست كه شخصيت هاي علمي را مي آفريند .

 يك شبي با يكي از دوستان از كنار يك ساختمان بزرگ چندين طبقه مي

گذشتيم كسي كه با من بود گفت آقا ببين كه علم چي كار كرده ؟گفتم  نه

ببين كه حرص چكار كرده؟ اگر حرص را از اين شخص  بگيرند؟ آيابه  

چنين كاري دست مي زد؟

زير بناي تمام اين صنايع و اين تمدن بشري شكل

گيري ظاهري اون شخصيت اخلاقي انسان است. رحم

ها بيمارستان ها رو ساخته ولي اين حرص هاست كه

از اين بيمارستانها  بهره گيري مالي ميكنند.

شخصيت اول در هر انساني اون خلقيات دروني اون

شخص است.واين اشتباه است كه ما خيال مي كنيم

آفرينده صفات در انسان ذهنيت هاي تعقلي اوست.به

هيچ وجه اين طور نيست .آدم با اون صفات دروني

خودش آدم مي شه نه با يافتهاي بيرون از خودش

،هر قدر هم در علم ودانش بخواهد جلوبرود،به هر كجا كه

مي خواهد برسد، ولي اگر درش رحم نباشه ،بي رحمي

هاست كه شخصيت اون را مي سازه.اگر درش تواضع

نباشه تكبرهاست كه اون را مي سازه.

براي رسيدن به علم آموزش لازم است ، ولي براي

رسيدن به صفت تربيت لازم است. براي رسيدن به

صنعت آموزش لازم است ولي براي آدم شدن تربيت

لازم است.تربيت بدون مربي و الگو،امكان ندارد. واين

خاصيت صفت است كه به برتر از خودش كه مي رسه

خود به خود جذب اون آدم برتر مي شه.آدم رحيم به

رحيم تر از خودش كه مي رسه به اون جذب مي شه

يعني بطرف اون كشيده مي شه يعني اون رو امام

خودش مي دونه وسعي مي كنه به اون نزديك تر بشه

براي همين در خودش بيشتر تلاش ميكنه ورحيم تر مي شه.

متواضع تر ميشه.عيب پوش تر ميشه . اينا همش

 انعكاسات روحي اون مربيه. 

بر اثر غفلت هائي كه ما مي كنيم از اين مطلب  

،موجب مي شه كه  انسان خودش رو ول مي كنه

 وباري به هر جهت بارمي آيد ونمي دونه كه اگر اين

 استعدادهايش  در او شكوفا بشه  اگر ذره اي درش رحم

 باشه اين رحمش شكوفا ميشه  وتوسعه پيدا مي كنه و  

رشد مي كنه .اگر ذره اي در كرم است اين شكوفاتر

 مي شه . براي همينه كه داشتن يك مربي مي تونه همه

 استعداد هاي نهفته در درون مارو شكوفا كنه.

 اعمال ظاهري  تا وقتي  ريشه در انسان نداشته باشه،  

يك خياله واين خيال مي ميره در انسان، انسان اگر در

 بود وجودي خودش چيزي هست اين همان چيزي است

 كه ما دنبال آن هستيم ،هر چي هست توي همان  وجود